Wat een onzin Ilse.
Wat?
Die kop. Dat is fout. Dat schrijf je zo niet.
Uhm, I just did…
En dat hoort dus niet zo.
Okay whatever welk regeltje, ik schrijf gewoon op wat ik vind.
Ik zie het. Zelf weten. Maar niemand neemt je serieus zo.
Want? Omdat een detail al klein is?
Idd.
Maar het is spreektaal, zoals je ziet staat het tussen ‘ ‘.
Ja? En?
Dan mag het wel.
Klopt idd.
Detailtje. Maar geen kleintje.
.
Bovenstaande is een schertsvertoning die ik voerde met me, myself and I.
Ik schreef het in de periode dat ik besloot mijn journalistieke ambities op te geven en mijn lidmaatschap van de NVJ op te zeggen. Geen vrolijke tijd.
Waarom ik geen journalistiek werk meer doe?
1001 redenen, waarvan ik er hier één en hier nog één heb beschreven.
Zoals gezegd: geen vrolijke tijd waar je dan toch het beste van maakt waardoor het al met al toch ook weer een mooie tijd is, snap je 😉
Anyways, over de foto, die maakte ik speciaal voor dit stukkie. Ik had het ‘een soort van af’ en zocht er nog een beeld bij dat mijn gevoel en de strekking van de tekst uitbeeldde. Met dat in gedachten liep ik naar buiten.
Niet direct naar de hei zoals doorgaans, maar linksaf de wijk in. Tot ik na een tijdje in gedachten lopend ineens toch op de hei was beland. Het was inmiddels schemerdonker geworden en wat mistig. ik keek op en om me heen en ineens zag ik de lichtpuntjes van de mediatoren:
Titel van dit werk:
Detailwerk.
© ilseVlaming
