Wat een onzin Ilse.
Wat?
Die kop. Dat is fout. Dat schrijf je zo niet.
Uhm, I just did…
En dat hoort dus niet zo.
Okay whatever welk regeltje, ik schrijf hier gewoon op wat ik vind, tis mijn site.
Ik zie het. Zelf weten. Maar niemand neemt je serieus zo.
Niemand?! Want? Omdat een detail al klein is?
Idd.
Maar het is spreektaal, zoals je ziet staat het tussen ‘ ‘.
Ja? En?
Dan mag het wel.
O ja, klopt, idd.
Detailtje.
.
Bovenstaande is een schertsvertoning die ik voerde met me, myself and I in een periode waarin ik door allerlei interne en internationale ontwikkelingen een beetje vastliep in zurigheid.
Geen vrolijke tijd.
Om er dan toch wat van te maken, maak ik er maar wat van, snap je;)
Anyways: toen de tekst zo'n beetje stond, wilde ik er nog een passende foto bij. Omdat ik die nog niet had, besloot ik naar buiten te gaan. Niet direct naar de hei, zoals doorgaans, maar gewoon eens linksaf, de wijk in.
Zo in gedachten lopend, mijn voeten achterna, liep ik niet veel later toch op de hei. Inmiddels was het schemerdonker en wat heiig geworden. Ik zocht het pad. Vond het en keek op. Boem. Toen zag ik het in de verte; het beeld dat paste:
Titel van dit werk:
'Je ziet het als je kijkt'
Ik hou van het proces waarin idee, vorm, tekst en gevoel samenkomen.
Sommige mensen noemen dat 'flow'. Ik noem het mijn werk.