Geüpdatet bericht
Mei 2024 kreeg ik een hernia. Nou ja, kreeg, kreeg… ik moet mezelf bekennen dat ik behoorlijk mijn best heb gedaan om het tot die hernia te schoppen. Letterlijk.
Voor die bewuste morgen dat ik mezelf een hernia trapte, had ik natuurlijk allang door dat mijn lijf me van alles wilde vertellen. De pijn in m’n hamstring, lies, heup en later schouder waren niet te ontkennen. Een spitaanval bovenop De Calpe in Alicante al helemaal niet.
Ik luisterde naar alles en iedereen, ondernam de voorgeschreven acties. Ik kreeg ook van alles: van fysio tot mri, van een rustpauze van mezelf tot allerlei adviezen.
Niets hielp echt, dus tsja wat moet je anders dan doorgaan? Gaan liggen huilen in bed?
Terug naar die bewuste dinsdagmorgen in mei. Na een actief weekend rotsklimmen in Belgie, was ik die maandagmorgen nogal stram opgestaan. Wat yoga en fietsen hadden me geholpen, dus toen ik de dag erna helemaal niet uit bed kon komen, moest en zou ik in beweging komen.
Strompelend ging ik op pad voor het dagelijkse rondje met m’n hondje. Na nog geen honderd meter op de hei, zei ik tegen mezelf ‘abort mission, this is impossible’.
En zo belandde ik huilend van de pijn in bed. Met mijn hele linkerkant in de kramp had ik het behoorlijk zwaar en ik voelde me zoooo gefrustreerd dat ik me niet bedacht toen ik dacht: ‘weet je wat, misschien trap ik het er wel uit.’
Kramp doet pijn. Zenuwpijn is de worst.
Dit bleek mijn wake-up call. In retroperspectief dan.
Sinds mijn herstel doe ik alles zoals ik het altijd al deed, maar dan radicaal anders.
?! uh !?
Tegenwoordig werk ik alleen nog maar tegenbetaling en luister ik naar Beyonce.
Wat een upgrade!
Van keukenstoel naar barkruk; ik heb mindere promo’s gemaakt;)
Voor:
Na:
Note: sinds december 2026 werk ik vanaf De Groene Afslag in Bussum (afslag 8 van de A1) op zo’n 2500 meter van mijn keukentafel.
Dit zijn mijn diensten
