Mei 2024 kreeg ik een hernia. Nou ja, kreeg, kreeg… ik moet mezelf bekennen dat ik behoorlijk mijn best heb gedaan om het tot die hernia te schoppen. Letterlijk.

Voor die bewuste morgen dat ik mezelf een hernia trapte, had ik natuurlijk allang door dat mijn lijf mij van alles wilde vertellen. De pijn in m’n hamstring, lies, heup en later schouder waren niet te ontkennen.

Die spitaanval bovenop De Calpe in Alicante al helemaal niet.

Ik luisterde naar alles en iedereen, ondernam de voorgeschreven acties. Ik kreeg ook van alles: van fysio tot mri, van een rustpauze van mezelf tot allerlei adviezen.

Niets hielp echt, dus tsja wat moet je anders dan doorgaan? Gaan liggen huilen in bed?

Terug naar die bewuste dinsdagmorgen in mei. Na een actief weekend rotsklimmen in Belgie, was ik die maandagmorgen nogal stram opgestaan. Wat yoga en fietsen hielpen dus toen ik dinsdag ook weer opstond maar toen eigenlijk helemaal niet uit bed kon komen, moest en zou ik toch. Vamos!

Een strompelend rondje met m’n hondje, dan maar. Op z’n minst 😂

Maar na nog geen honderd meter op de hei, zei ze (ik dus) tegen zichzelf ‘abort mission, this is impossible’.

En zo belandde ik, dit keer huilend van de pijn, weer in bed. Met mijn hele linkerkant in de kramp voelde ik me zoooo gefrustreerd dat ik me eens niet inhield toen ik dacht: ‘weet je wat, misschien, het voelt niet zo, maar ’t zou misschien kunnen, ik doe het, ik trap het er misschien wel uit.’

Nou. Doet spit pijn. Spierpijn (een serieuze scheuring dan), een bevalling en kramp is ook not funny. Maar zenuwpijn? Dat is de worst.

Dit bleek mijn wake-up call.

In retroperspectief dan.

Als je die pijn gehad hebt, weet je weer ik moet m’n core and stability serieus nemen.

Dus sindsdien werk ik veelal staand, wandelend of zittend op een hoge kruk.

Van keukentafel naar barblad; ik heb mindere promo’s gemaakt;)

Voor:

Na:

Dit zijn mijn diensten