24 december 2024, de dag is grijs zoals bijna alle dagen dezer dagen.

Ik wandel met ‘mijn’ drie mannen door Utrecht. We lunchen met Egg Benedict, doorkruisen het hart van de Dom, staan stil in een winkel met spelletjes en bij bijzondere gevels.

Geschiedenis ontvouwt zich op het moment dat je er langs loopt.

Van dichte bebouwing naar het groen van de Catharijnesingel.

Ineens is daar ruimte.

Aan de overkant van het water landt een ufo op het dak van een enorm gebouw.

Bijzonder:

Een jonge vrouw in messing staat er met haar rug naar toe. We maken een praatje en luisteren naar haar verhaal:

Eenmaal in de trein terug struikelen we over benen.
Ze blijven liggen waar ze niet mogen liggen.

ik vind daar wat van. Dat maakt hem boos en dat krijgen we te horen ook:

Waar ik me druk om maak?

Ik vind dat een goeie vraag en geef graag antwoord. Zelf vind ik dat ook fijn als ik een vraag stel, dat ik eerlijk antwoord krijgt.

Maar dat bleek hier niet de bedoeling.

Bijzonder hoe de situatie draait.

Terwijl ik me gesteund voel door ‘my guys’ maar zij dat ik m’n mond moet houden. Das veiliger mam.

De conducteur komt en blijft staan vanwege poten op de stoel… de poten verplaatsen.

ik mopper nog wat na over dit soort situaties in het openbaar.