.
—
Wat een onzin Ilse.
Wat?
Die kop. Dat is fout. Dat schrijf je zo niet.
Uhm, I just did…
En dat hoort dus niet zo.
Okay whatever welk regeltje, ik schrijf gewoon op wat ik vind.
Ik zie het. Zelf weten. Maar niemand neemt je serieus zo.
Want? Omdat een detail al klein is?
Idd.
Maar het is spreektaal, zoals je ziet staat het tussen ‘ ‘.
Ja? En?
Dan mag het wel.
Klopt idd.
Detailtje. Maar geen kleintje.
.
Bovenstaande is niet echt gebeurd. Het is door mij bedacht.
In het echt vind ik punten, komma’s en de kleine lettertjes heel belangrijk. Zo niet doorslaggevend.
Bovenstaande schertsvertoning vond ik gewoon leuk om te schrijven.
Ik schreef het in de periode dat ik besloot mijn journalistieke ambities op te geven en mijn lidmaatschap van de NVJ op te zeggen. Geen vrolijke tijd.
Waarom ik mijn droom om journalistieke onafhankelijkheid te zijn heb opgegeven? Tsja, 1001 redenen, waarvan ik er hier één heb beschreven en hier nog één.
Voor nu telt dat ik gewoon amateurfotograaf, amateur schrijver of schrijfster or whatever ben. Een communicatieprofessional met coachskills. En ik eindelijk weer de heerlijke vrijheid van creëren voel.
Yay!
Een groot ‘cadeau’, dat weer blij zijn en kunnen creëren wat ik bedenk: niet meer afbreken maar opbouwen. Cadeau tussen haakjes want in alle eerlijkheid: ik heb er jaren keihard aan en voor gewerkt.
Mijn creatieve geest voelt wel als cadeau. Als ik mezelf vrij laat, wordt dat steevast beloond.
Zoals ik na het bedenken van bovenstaand stukje nog op zoek moest naar een beeld er bij en ik op mijn gevoel naar buiten ging in zomaar een richting.
Na een tijdje omlopen kwam ik op de hei.
Inmiddels was het bijna donker en wat mistig geworden.
In de verte zag ik deze lichtpuntjes:
Over details gesproken: tot 6/2/2025 stond dit in de footer van mijn website:
Op 6 februari 2025 veranderde ik dit in dit:
Inmiddels is het 22 april 2026 en staat er dit:
